Öyleyse günün dersi: Çok sevdiğin, hayran kaldığın şarkıların kliplerini merak etme. Bırak, gözünde canlandırdığın ve ona yakıştırdığın gibi kalsın. Muhtemelen senin hayal ettiğinden daha kötü olacak; onun için bızıklama!

Şimdi, klibi buraya koyuyorum ama şarkıyı gözleriniz kapalı da dinleyebilirsiniz bir şey kaybetmezsiniz gibi sanki Fikirlerinizi bekliyorum..

Üzerimden büyük bir yük kalktı. Artık sabahlara kadar MSN’de çene çalabilir, geceleri rahat rahat korku filmi seyredebilir, gündüzleri tabanlarım patlayana kadar gezebilir, bol bol kitap ve birikmiş aylık (!) dergilerimi okuyabilir, Sims ve Underground’un cılkını çıkarabilirim! Ayrıca en yaratıcı saçmalamalarıma ve başınızın etini yemelere başlayacağım ki bu sizin için ne kadar iyi olur bilemiyorum

Özellikle “Akıl Oyunları” ve “Karala!” dergisinin içine dalmak için sabırsızlanıyorum. Kabalcı’ya gidip de onları alamadan çıkamadım. Mutlaka siz de alın. Tabi kafayı yemek istiyorsanız! Lâkin ben, geçen akşam anlayacağım diye kendimi paraladım. Anladım mı? Eee, neyse canım bu hiç de önemli değil. Hem kafam yerinde olmadığı için de anlayamamış olabilirim. Artık kafam yerinde. Stajla birlikte sarsık Tuğçe de bitti gitti.

Haa, “bitti” demişken, buyrun buradan dinleyin. Herkese hediye ediyorum, süper şarkı! Bir de artık klişeleşen telefon fırlatma sahnesi olmasaydı tam süper olacaktı da..

sözleriyle yine şööööyle bir geçmişe döndüm biraz önce. Linkin Park diye adlandırılan şu yandaki muhteşem grup lise son sınıfta girdi hayatıma. Daha önceleri benim için hiçbir şey ifade etmiyordu. Yukarıda yazdığım sözlerde adam bir şey için çok uğraştığını, çok çaba harcadığını hatta düşmeyi bile göze aldığını; ama sonunda bütün bu çabalarının hiçbir işe yaramadığını, hepsinin boşa gittiğini ve başladığı yere geri döndüğünü söylüyor. Lise sonda geometri testleri çözerken dinlediğim bu şarkı sadece hoş bir ritimdi benim için. Onun dışında pek bir şey ifade etmiyordu; çünkü ben o zamana kadar hangi konuda uğraşsam sonucunu alıyordum. Hiçbir çabamın boşa gittiğini görmemiştim henüz. Fakat lise hayatının bitmesi ve yeni ortamlara girmemle birlikte bir çok şey gibi bu durum da değişti. Bir çok konuda ezberim şaştı. Yeni insanlar, yeni olaylar, daha önce hiç karşılaşmadığım tepkiler, düşünceler vs. Bunlara uyum sağlamam kolay ve çabuk oldu olmasına ama bununla doğru orantılı olarak bende bıraktığı şaşırtıcı etki de o kadar fazla oldu. Çok değil daha 2 sene oldu ama ben bu süre içerisinde o kadar çok değişik insan, değişik düşünceler, ilginç -yoksa acayip mi demeliyim- tavırlarla karşılaştım ki, onları anlamaya çalışmaktan kendimi anlamaya ve kendim üzerinde düşünmeye fırsatım kalmadı. Ne istiyorum, nasıl insanlarla birlikte olmak istiyorum, nasıl bir çevre istiyorum, nasıl bir iş & nasıl bir ortam istiyorum, nerede & kimlerle daha çok mutluyum sorularından çok değip değmeyeceğini bilmediğim insanlar hakkında o ne istiyor, o nasıl mutlu olur, acaba neden bunu yapıyor, neden böyle düşünüyor soruları üzerine düşündüm. “Dünyayı değiştiremeyeceğimi anlayınca kendimi değiştirmeye karar verdim” sözü altında her ne kadar ezilmek istemiyorsam da dünyayı değiştirmeye de çalışmadım. Sadece dünyada benimle aynı doğrultuda düşünüş ve yaşayış tarzı olan insanlarla birlikte olmaya çalıştım. Çoğu zaman başarılı oldum ve zor durumda olsam arayacak onlarca arkadaşımın olmasını buna borçluyum. Başarılı olduğum zamanlarda yukarıdaki şarkı sözlerinin aksine çabalarımın her şeye değdiğini düşündüm. Ama son 2 seneden beri başta tek tük olsa da son aylarda kendini göstermeye başlıyor bu başarımdaki düşüş.

Artık çabalarımın aslında bir şeye değmediğine inandığım zamanki duyduğum öfkeden bıktım. Bu öfke neye? Bütün bunlara izin veren kendime mi, bilinçsizce kaybettiğim zamana mı, her şeyin kendi etraflarında döndüğünü zanneden ve her söylediğimi üstüne alınan insanlara mı, yoksa öfkenin kendisine mi..? Fazla söze gerek yok (bu kadar yazdıktan sonra denecek laf değil ama ) deyip Linkin Park’ın sözleriyle bitiriyorum yazımı: “I become so numb…”

“… death, dying, someone else dying, someone who has died, Jesus, love, loving someone who is dying, being in love with someone while dying, dying while trying to love someone, someone dying while crying, dying while trying to love someone who is dying, dying outside, thinking about dying, pretending to die, sleeping and dying, trying not to sleep while loving something while dying, dying while dying, coming to life and dying, dying again, and of course angst.”

“… ölüm, ölmek, başka birinin ölmesi, ölmüş olan biri, İsa, aşk, ölen birisini sevmek, ölürken birisine aşık olmak, birini sevmeye çalışırken ölmek, birinin ağlarken ölmesi, ölen birini sevmeye çalışırken ölmek, dışarıda ölmek, ölmekle ilgili düşünmek, ölüyor gibi yapmak, uyumak ve ölmek, ölürken bir şeyi severek uyumamaya çalışmak, ölürken ölmek, hayata geri dönmek ve ölmek, tekrar ölmek, ve tabi ki korku.”

Ne kadar yerinde bir tespit olmuş, değil mi?

UYARI: Sakın kendi başınıza denemeyiniz! Gerekirse bize haber verin, OK Go grubundan bi abimizi çağıralım, onun eşliğinde hep birlikte yapalım bu hareketleri.

     -Hocam şarkıyı çalarken- -
     -Beste!
     -İşte, besteyi çalarken, neden o çubukları sallayan adam o kadar heyecanlanı- -
     -Orkestra şefi!!!

     Hocamız sonra bize dönüp “Dönem bitiyor ama hala öğrenemediniz, neyse öğrenirsiniz dönem sonunda” dedi hafif bir tebessümle. “şarkı” konusundaki hata tamam da, sen git koskoca orkestra şefine, o karizma adama “çubukları sallayan adam” de

     Biz öğrenciler alemiz valla

“Seni uzaktan sevmek, sevmelerin en güzeli…”

Didem Uzel: Yani sonuçta burada sonsuza kadar kalacak değiliz. Kök salmayacağız, sırayla gideceğiz.
Behsat Uygur: Tabi ki, hiçbirimiz saksı değiliz.
_______________
Yeliz: Biz bu şarkıyı annemle babama söyledik. Yani ben söyledim. Semih de katılıyo bana.
Semih Saygıner: Ben de burada öğrendim katıldığımı.
Behsat: Yani nası katılıyor? Burada mı katıldı?
_______________

Erol Büyükburç: Televizyon bir kaktüstür.
_______________

     Bunların dışında sanatçılarımızın Türkçemizi ne de güzel kullandığıyla ilgili birkaç örnek de vereyim:

Yeliz: Nonstop çalıştık. (Madem nonstop kelimesi kullanılıyor, bari “nanstop” diye telaffuz edilse. Yazıldığı gibi okunmaz ki!)
Fuat (MFÖ’den): Ben bu şarkıda balance hissedemedim.
Ferda Anıl Yarkın: Ben Helin’in performansını beğeniyorum. Sona kaldıysak napalım, no problem.

     Bu malzemelerden sonra her Pazar bu programı izleyip size böyle bir demet sunmaya karar verdim

“Dünyaya bir daha gelsem sevgilim,
Arar bulurum yine seni severim..
Cenneti değişmem saçının teline,
Ömrümün yettiği kadar seni severim..”

Aslında şarkıyı sevmedim değil, ama sevdim de değil; böyle ortası bir şey işte. Ama ben fazla gerçekçiyim sanırım. Nasıl bir insan cenneti değişmez bir saç teline? Takıldım kaldım orada! Hadi “cenneti değişmem sana” dese bir nebze anlayacağım, ama saç teli bu. Bir günde bir kızın onlarca saç teli dökülüyor, bir tanesi de onun için dökülsün n’olur? Hem sen bu dünyada son nefesini ver, öbür dünyaya git ve ateşi gör bakalım bir can havliyle “aman tamam tamam beni buraya göndermeyin sakın, durun benim kızın saçının telini bir koşu kopartıp geliyorum” deme de göreyim Hatta kızı toptan gözden çıkartmazsan neyim!

Bir başka şarkının sözleri de şöyle:

“Ne kadar zulmetsen ah etmem sana
Her iki cihanda gül kana kana
Seninle cehennem ödüldür bana
Sensiz cennet bile sürgün sayılır”

Aynı şekilde burda da “nasıl cehennem bir insana ödül gibi gelebilir ki?” diye düşünmeden edemedim Ne yani, biri sevgilisiyle cehenneme düştüğü zaman: “Ay sevgilim, ne kadar mesutum bilemezsin. Bu bana ödül gibi geliyor. Zaten diğer dünyada aşkınla yanmıştım; şimdi de seninle birlikte yanıyorum ne kadar hoş değil mi? Ne kadar güzel yanıyoruz! İyi ki senden ayrılmamışım, cennette sürgün olacaktım şimdi bak” demesini aklınız alıyor mu? Cennet cehennem hakkında şimdi atıp tutuyorlar ama o zaman kendi dertlerinden kimseyi görebilecekler mi bakalım
Demek istediğim şu ki, bu sözleri yazanların aşkları çok büyük de olsa, imkansız şeylerle bu aşklarını anlattıklarında bana gerçekmiş gibi gelmiyor; bu sefer şarkının gerçek yerlerine de inanmıyorum. Belki bu benim gerçekçiliğimden kaynaklanıyor bilmiyorum ama çookk büyük aşkların daha inandırıcı ve makul şekillerde anlatılması beni daha çok etkiler. Aşkta mantık yoktur derseniz, bu kadar mantıksızlık da inandırıcılıktan uzak oluyor derim. Hem mantıksız olsun o zaman, hem de inandırıcı olsun. Böyle şarkılar çoookkk.. Mesela Kayahan – Bin Parçayım Hasretinle, Yüksek Sadakat – Belki Üstümüzden Bir Kuş Geçer, Sezen Aksu – İstanbul İstanbul Olalı, Barış Manço – Benden Öte, Düş Sokağı Sakinleri – Sevdan Bir Ateş, Emre Altuğ – Aşk-ı Kıyamet, Ferda Anıl Yarkın – Sonuna Kadar, Kıraç – Olur Ya, Gökhan Kırdar – Yerine Sevemem, İzel – Ah Yandım, Kerim Tekin – Haykırsam Dünyaya, Leman Sam – Anladım, Nazan Öncel – Gitme Kal Bu Şehirde, Onur Mete – Bitmesin, Şebnem Ferah – Gözlerimin Etrafındaki Çizgiler, Yalın – Ben Bilmem, Yaşar – Kör Bıçak, Yıldız Tilbe – Delikanlım, Zerrin Özer – Bir Gülü Sevdim aklıma gelenlerden birkaçı, hatta birçok kaçı

     Geçenlerde annemin isteği üzerine Whitney Houston’ın şarkılarını bilgisayara yükledim. Ve bugün de ben nasibimi aldım bu şarkılardan. Demin dinledim ve beni taa nerelere götürdü anlatamam. Anlatamam dediğime bakmayın, madem anlatmayacağım neden yazıyorum ki (Gece yarısı saçmalamalarım beni iyi tanıyanlar bu saatte nasıl saçmaladığımı ve insanları da kendime uydurduğumu bilirler)

     Whitney Houston’ın sesini her zaman çok rahatlatıcı, alıp götürücü bulmuşumdur. ”The Greatest Hits” kasetiyle tanışmam orta 2′nin sonlarına denk gelir. Şimdi en beğendiğim şarkılarını yazasım geldi ama hepsini yazmak olmaz dedim. Biraz önce bu şarkıları dinleyince o senelere geri döndüm ve eski günleri hatırladım. Her şarkının insanda farklı bir anıyı canlandırması, onu geçmişteki olaylara ve kişilere götürmesi ne kadar ilginç. Mesela Whitney Houston’ın bu şarkılarını dinlerken orta 2 bitimindeki yaz Antalya’ya gittiğimiz zamanki günleri ve düşündüğüm kişiyi, LeAnn Rimes’tan Can’t Fight the Moonlight dinlerken orta son sınıfının karışık olaylarını ve entrikalarını, Mor ve Ötesi-Bir Derdim Var dinlerken lise sondaki dertli günlerimi, Linkin Park şarkılarını dinlerken ÖSS zamanında çözdüğüm Geometri sorularını (buradan da tahmin edersiniz ki Geometri çözerken Linkin Park dinlerdim), Sezen Aksu-Geri Dön’ü dinlerken zamanında geri dönmesini istediğim kişiyi (hepimizin vardır böyle geri dönmesini istediğimiz kişi, saklamayın ), Yalın dinlerken lise son yılının unutulmaz anılarını, Usher-Yeah dinlerken lise sonda yaptığım ev-okul/okul-dersane/dersane-ev üçgeninden oluşan otobüs yolculuklarımı (kusura bakmayın ama bu işkenceyi eğlenceli hâle getiren tek çözüm buydu!), Pink dinlerken lise 2 yazındaki kilo verme amaçlı yürüyüşlerimi, Jennifer Knapp-A Little More dinlerken üniversite 1 yılını, Dido-Life For Rent dinlerken son günlerimin inanılmaz olaylarını, Eric Clapton-Lady in Red dinlerken hayatımın romantik ( ) anlarını, Kylie Minogue-Red Blooded Woman dinlerken hayatımın eğlenceli ( )anlarını, 3 Doors Down-Here Without You dinlerken hayatımın hüzünlü ( ) anlarını ve daha nice şarkıda nicelerini hatırlıyorum. Hepsini sayarsam biliyorum ne hâle geleceğinizi: Şimdiden bile ağzınız yarı açıldı, üff hadi bitirse anladık birşeyler hatırladığını diyorsunuz, karnınızın acıktığını fark ettiniz ve şu yazıyı okumamak için bahaneler üretmeye başladınız. En azından ben böyle yapardım Onun için burada kesiyorum.

     Biliyorum, daha unuttuğum ve bana hayatımdaki -geçmişten veya şimdiden- birtakım kişileri ve olayları hatırlatacak bir sürü şarkı(cı) var. Ve neden bu saatte böyle duygusallaştım bilmiyorum. Eski günlere dönmek istedim Whitney Houston’ı dinleyince. Ama sonra o günlerden sonra hayatıma giren insanları düşündüm ve vazgeçtim. Hayatın her anında mutlaka ileride özlenecek bir şeyler oluyor. Şu anda hayatımda memnun olmadığım şeyler olsa bile ileride özleyeceğim ve değerini bilmediğim takdirde “keşke değerini bilseydim” diyeceğim bir sürü şey de var. Canımız istediğinde istediğimiz zamanda, istediğimiz kişilerle olma şansımız olsa.. Ama böyle düşününce de gerçekçi olasım geliyor ve aslında böyle bir şey de istemediğimi fark ediyorum. Hayat neyse onu yaşayacağım işte bu kadar basit! Ve kimbilir ileriki yıllarda şu andan sonraki anılarımı, hayatımdaki kişileri hatırlatacak ne şarkılar, ne şarkıcılar olacak. Kimbilir daha ne hatırlanası, özlenesi anılarım olacak. Bu konuyu daha derinleştirirdim de hem uykumun baskısı, hem uyku dolayısıyla saçmalama olasılığı katsayımın fazlalığı, hem ruhumun ve bedenimin yorgunluğu, bir de bütün bunların karnımın acıkmasıyla birleşmesi bir araya gelince yazımın bitmesi gibi bir sonuç ortaya çıkıyor. Bakın ne zorluklarla yazmışım bu yazıyı da ben bile farkında değilmişim Ahh Whitney ahh sen nelere kadirsin!

The truth is, the truth hurts.

I just lie to save you from the pain.

(Gerçek şu ki, gerçek acıtır.

Seni acıdan kurtarmak için yalan söylüyorum.)

. Yani her yalana karşı gösterilen gayet enteresan, egzantirik, mükemmel denilecek mazeretler duydum da bu kadarını duymamıştım doğrusu. Halbuki yalan söylemesinin tek nedeni aslında kızı üzmemek ve üzmemekle kalmayıp acıdan kurtarmak! Ahh şu erkeklerin kıymetini bilmeyiz bir de kızlar! Ayrıca yaşadınız erkekler, artık sevgililerinize yalan söylemek için harika bir özrünüz var (Biz kızlar altta kalır mıyız? Hayırrr.. Karşılıksız kalacak sanmayın )

Hayır, ne eski sevgilime gönderirim bu şarkıyı, ne ona duyurmak için çalarım, ne beni anlattığı için dinlerim ne de birine kin duyduğum için. Sadece ve sadece eğlenmek için dinlerim bu şarkıyı. Çok eğlenceli!! Öyle deşarj oluyorsunuz ki nakaratında, anlatamam. İlginç bir şekilde garip bir rahatlama hissediyorsunuz  Neden arşivimde var diye sorarsanız, hepsi Okan Bayülgen yüzünden! Ben bu şarkıyı ilk duyduğum zamanlar nefret etmiştim ve Şahan Gökbakar’ın “Aşk Doktoru” tiplemesi modunda “iivvvv, ivvvğğğvrennçç” demiştim. Ama sağolsun, TV Makinesi’nde zırt pırt çala çala, ben de dinleye dinleye böyle bi eğlencelik havaya girdim, arşivime katayım dedim Nedense arkadaşlarım da öyle yaptılar Demek ki bende bir sorun yok, normalim

Şimdi şarkı hakkında söyleyeceklerime gelirsemm… Neden biri bana çok acı çektirmiş olsa da böyle beddua edeyim ki? Küçüklüğümden beri annem de anneannem de beddua etmenin ne kadar kötü bir şey olduğunu ve eninde sonunda beni bulacağını öğretti; ben de hiç etmedim hayatımda. Tabi ki kişiden kişiye göre değişir anlayışlar ama, bu işler bize ters, bizi bozar İsmail YK belki de beddua edenlerden, burası tamam; eski sevgilisine kini vardır, ondan nefret ediyordur, kendisine çektirdiği acılardan dolayı onun belasını bulmasını istiyordur vs vs. Peki şarkının bir yerindeki “Seni seviyorum, Allah belanı versin!” kısmına ne demeli??!?! O nedir yahu? Kesinlikle yorumsuz. Yorumu olan varsa yazsın .

Bir de bu şarkıyı evde rahatlıkla dinleyebilsem! Sağolsun, bitanecik anneannecim “Tuğğççeeee!! Hemen kapat o şarkıyı! Tövbe tövbe mübarek günde!” diye bağırıyor. Napalım? Onu kıracağıma kafamı kırarım ve kulaklığımı da bir güzel bilgisayarıma takar öyle dinlerim. ŞŞTTtttt!! Anneannem duymasınnn