Stajımdan İnciler - Vol.1
Dün de bahsettiğim üzere, bugün staj yaptığım yerde 3. günümdü. Birinci gün gittiğimde haliyle kimseyi tanımıyordum. Bir kişi hariç, o da başvuruda bulunduğum kişi. Ama ilk gün gittiğimde o hanım yoktu, başka bir hanım vardı. Stajyer olduğumu söyleyince “ahh canım” gibilerinden bir bakış fırlattı 
Herkesle tanıştım, isimleri ezberledim. Yanımdaki masada çalışan kız –Mehtap Hanım- bende bir “abla” izlenimi bıraktı. Yani hem genç, hem de bana çok iyi davranıyor. Dolayısıyla ona isminin sonuna “abla” kelimesini koyarak hitap etmek istiyorum ama edemiyorum tabi 
Hal böyle olunca bazen abuk subuk cümleler kuruyorum [Sanki hiç yapmadığım şey!] : “Sen ıı siz bunları aldınız mı?” veya “Bu dosyaları siz mi yapacaktın? Eee yapacaktınIZ?” tarzında Bazen müşteri geliyor, beni masada görünce başlıyor derdini anlatmaya. Ama ne konuştuğuna dair hiçbir fikrim olmadığı gibi sorularının cevaplarını benim veremeyeceğimi, bir üst kata çıkması gerektiğini söylememe bile fırsat vermiyor. Bir kişide çok gülmüştüm. Konuştu, konuştu, konuştu ve benden “bu konuyla ben ilgilenmiyorum ben stajyerim bir üst katta size yardımcı olurlar” cevabını alınca “hee tamam pardon kardeş” deyip gitti “eyvallah birader” dememek için kendimi zor tuttum 
Bunun dışında, Mehtap Hanıma bir şeyler danışmak için gelen bir müşteri form doldurduktan sonra bana bakıp “yeni mi başladınız?” dedi. Ben de yine stajyer olduğumu –ki bunu kırk bin kez kırk bin kişiye söyledim- ve 1 ay çalışıp gideceğimi söyledim; cevap olarak “ayy canım maşallah gözlerinin içi gülüyor konuşurken” dedi. Yani anlayacağınız klasik çocuk sevmelerine maruz kalmaya devam etmekteyim. Asıl trajikomik olan ise işyerinde olmam bile bunu değiştirmiyor. Gözlerimin içinde bir ışık varmış. Dün sınav sonuçlarını öğrenince o kadar sevinmişim ki farkında olmadan “oleey” diye bağırmışım. Mehtap Hanım “ayy gözlerin parlıyo valla” deyince “nası parlamasın sınav sonuçlarını görünce..” dedim ve o da “yok genelde öyle gözlerinin içi parlıyor” dedi. Aynı gün içerisinde gözlerimin parladığını veya gözlerimde ışık olduğunu söyleyen birden fazla kişi olunca hemen üst kattaki aynaya bakma ihtiyacı hissettim. Zorla güldüm, sevinir gibi yaptım ama gözlerimde hiçbir ışık göremedim. Nereye kayboldu bu? Yoksa sadece bana mı görünmüyor? 
Dün birkaç müşteriyi arayıp “kartınız çıktı gelip alabilirsiniz” dedim. Ve öyle ilginç tepkiler aldım ki. Birkaç örnek: “Nereye çıktı?” “Ben İstanbul’da değilim ne olacak şimdi hadi bakalım?”, “Nee? Ben kart mı çıkarmışım?” gibi. Son cümleye Ali’nin yorumu: “o zaman sen al üstüne bir sürü alışveriş yap bak o zaman anlar kart çıkarmış mı çıkarmamış mı”
Daha birinci günün sonunda internette yokluğum sevgili arkadaşlarıma o kadar garip gelmiş ki, sağolsunlar beni mesaja boğdular. Ama en “az ve öz” olarak nitelendireceğim mesaj Cem’den geldi: “Yaşıyor musun?”
Sonuç olarak; artık karşınızda Cuma günü haftasonu geliyor diye sevinen ve Pazartesi sabahı Pazartesi sendromuna giren bir Tuğçe var. Buradan Sera’ya selam olsun. Senin stajda oynadığın oyunlar, hatta oyunlarda kırdığın rekorlar, gtalk’tan ettiğin sohbetler sanma ki yanına kalacak [aslında yanına kalacak da sen yine de sanma]! Bizim bilgisayarlarda bırak oyunu & gtalk’u, gmail’in sitesine bile girilmiyor!! Neyse benim yerime de eğlen stajda
(Duyuyor musun beni? 
aglamak istiyorum staj yapmaya yerim yok 
..