Adım Hıdır, Elimden Gel(mey)en Budur!
Geceyarısından sonra aklıma gelen şeyi söylersem deli miyim diye düşünür müsünüz bilmiyorum. Biraz sonra söyleyeceğim şeyin doğruluğundan emin değildim. Şimdi denedim ve emin oldum. Söylüyorum:
“Hıdır” ismini duyunca çok gülüyorum. Engel olamıyorum. Hatta bu durum bazen -karşımdaki de gülerse- kasıklarım ağrıyana kadar gülmeme bile sebep olabiliyor. Sebep asla bu ismin komik olması veya kötü bir özelliğe sahip olması değil. Tamamen benden kaynaklanan bi arıza.. Bir iki kere birisi ciddi bir şey anlatırken “Hıdır” kelimesini kullanmıştı ve ben kendimi tutamayıp gülmüştüm. Biraz önce denerken de yine güldüm ve annem içerden seslendi “kendi kendine neye gülüyorsun Tuğçe?” Şimdi “Hıdır’a gülüyorum anne” desem bir şey, “evet, kendi kendime gülüyorum” desem ayrı bir şey..
NOT: Ya fark ettim de, “Hıdır” kelimesini yazarken de gülüyorum 
O zaman bu kitabı okumamalıyım di mi? 
Ayrıca buradan yazıyosun bişey diyemiyorum ama beni gördüğünde HIDIR HIDIR HIDIR dersen o an ne yapıcam bilinmez haberin olsun, uyarmadı deme 
[Gerçi bu kibarlıktan ziyade, oklavamla dövmek oldu ama neyyyssee]